Tag Archives: zima

*** (Znane są, jak dobrze wiecie)

***

Znane są, jak dobrze wiecie
poematy o Lublinie i piosenki o Warszawie,
a ja chcę rozsławić w świecie
skarby skryte na Wieniawie.

Na Wieniawie, co dzielnicą przepięknego jest Lublina,
której każda ścieżka, kamień,
skryte w sercu przypomina
dawne jego dni.

I te smutne, i radosne,
i mojego życia wiosnę,
która często mi się śni.

Jak Czechówka swoje wody wiosną wokół rozlewała,
latem łąka pięknym kwiatem niby morze falowała.
Jesień tęczą rozedrganą barw tysiącem malowała
i pagórki, i wąwozy.
Zima lodu stos skrywała pod trociną pośród łozy.

A staruszek – srebrny Księżyc – w swych wędrówkach nie ominął
nigdy pięknej swej Wieniawy
i po niebie świecąc – płynął.

I jak jej mieszkańcy: czasem
chudy, biedny, utrudzony,
albo w pięknej lisiej czapie,
wypoczęty, wypasiony,
ale zawsze jej urokiem
zachwycony, urzeczony…

 

Lublin, dnia 15 stycznia 2007.

***(Chcę być Bożą niteczką)

Chcę być Bożą niteczką, którą ON bierze w palce,
niże chwil moich paciorki i powstają różańce – plony każdego dnia…
Przeplatając dni moich tajemnice radosne
– światłem swoim zalewa jesień, zimę i wiosnę – życia, które wiecznie trwa…

Lecz w dobroci swej  wielkiej, każdy dnia mego kraniec
kończy małym krzyżykiem, aby z chwil mych różaniec – prawdziwy był…
A ja muszę pilnować, by tych chwil nie zmarnować,
aby każdy z paciorków, pięknym – Jego życiem żył…

Chcę być Bożą niteczką, mocną Bożą Miłością,
która nigdy nie pęknie, którą trzyma z radością – w rękach swych… ON…
A gdy skończy swą pracę tajemnicą chwalebną,
złoży nasze różańce przed Matuchną swą Świętą, – tam, gdzie stoi Jej tron…

Chcę być Twoją niteczką – Boże…

 

Lublin, dnia 18 lutego 2006

Pusta alejka…

Patrz… Pusta alejka, na drzewach drży sadź.
Samotna ławeczka, wspomnienie sprzed lat,
promienie nieśmiałe – ból duszy kojące
dalekie, przyjazne, wciąż świecące słońce
– to wszystko dziś Tobie wraz z sercem chcę dać:
tę pustą alejkę, wspomnienie i sadź…

Patrz… Pusta alejka, kogoś tutaj brak…
Samotna ławeczka – stęskniona jak ja…
Pragnienie nieśmiałe, by nim zajdzie słońce
– oczy, dłonie, dusze i serca gorące
odnalazły tutaj chwili szczęścia smak
– by w cichej alejce – nie było już brak
nigdy, nigdy… Ciebie…

 

Lublin, dnia 10 stycznia 2004.

 

Ta sama alejka, na drzewach nie sadź.
W zielone sukienki spowity dziś świat.
Lecz ciągle samotna ławeczka – jak ja,
wciąż czeka spełnienia marzenia sprzed lat.
Jak zimą, tak wiosną, wciąż Tobie chcę dać
i drzewa, i ptaki, i cały mój świat.

Patrz… Pusta alejka, wciąż kogoś tu brak…
Samotna ławeczka 0 stęskniona jak ja…
W pobliskich zaroślach pogwizduje szpak.
Pragnienie nieśmiałe wciąż w sercu mym trwa,
spokoju nie daje: bym gdzie Ty – tam ja
mogła znowu spędzić choćby chwilę dnia
– jak kiedyś…

 

Lublin, dnia 24 maja 2004.

 

Patrz… Pusta alejka, w krąg drga lata czar.
Samotna ławeczka stęskniona od lat
gdzieś znikła wraz z wiosną, nie został ni ślad,
jak znikło wspomnienie i jak znikł mój świat
– gdy chciałam go Tobie na ławeczce dać
– jak znikło marzenie i zimowa sadź.

Patrz… Pusta alejka, już nic tu nie brak…
A jednak ławeczka wciąż żyje we snach…
Choć spokój w mej duszy i ciche czekanie
na tak wymarzone kolejne spotkanie
poprzedza tak krótkie, tak miłe zbliżenia,
tak szybkie, choć nie smutne chwil tych zakończenia
wciąć będzie mi brak… Ciebie…

 

Lublin, dnia 24 czerwca 2004.

Dla Wojtusia

I

Po jesiennym niebie ciemne chmury mkną,
blade niebo płacze dżdżu smutnego łzą,
o dachy i rynny deszcz miarowo stuka,
muzyką umila sen mojego wnuka.

Śpij więc, śpij maleńki, miną słotne dni,
rozjaśnione blaskiem przez Twe złote sny,
a Babcia różańcem owinie Twój świat,
by Ci Bóg rozjaśniał chwile przyszłych lat.

Lublin, dnia 5 listopada 1998 r.
II

Lodowaty wicher mrozem serce ścina,
czarne chmury pędzą, nieba błękit depczą,
przemarznięte dłonie różańca korale
przesuwają cicho, usta prośby szepczą.

Wtem zza chmur wesoło słońce się wychyla,
tchnieniem swym zmarzniętą ziemię w mig ogrzewa,
promieniami swymi całą ją opływa
i znów ziemia Bogu hymn pochwalny śpiewa.

Promyki figlarne wesoło igrają,
wśród koniczyn łanu i w dziurawca kwiatach,
a w oczach dziecięcych błękit się odbija,
usta ślą swój uśmiech dla całego świata.

Wnet zmarznięte serce nadzieja rozgrzewa,
duszę musnął Anioł skrzydlatym ramieniem,
i znów wszystko we mnie cieszy się i śpiewa,
znów żyję nadzieją, chwilą i … marzeniem.

Lublin, dnia 7 października 1998 r

III

„Duje, duje wiatr w kominie”,
kołysankę nową gra,
w płatkach śniegi świat w krąg ginie,
zima – jak za dawnych lat.

„Duje, duje wiatr w kominie”,
w „Wojtusiowej izbie” mrok.
Miłka gra coś na pianinie,
w śnieżnej dali ginie wzrok…

„Duje, duje wiatr w kominie”,
dywan wspomnień w duszy tka,
życie szybko, szybko płynie,
wraz z nim radość, ból i łza…

Lublin, dnia 17 lutego 1999 r.

W zimową noc

Poświata Księżyca w gwiazdkach śniegu lśni,
noc ta mnie zachwyca, wraz z wspomnieniem dni,
gdy Księżyc jak dzisiaj rozświetlał mą noc
a sen nie nadchodził – bo w niej marzeń moc
– tańczyła…

Poświata Księżyca w gwiazdkach śniegu lśni,
jak zawsze zachwyca wspomnieniem tych dni,
gdy cisza zimowa w nocy i w poranek,
melodią dzwoneczków cicho mknących sanek
– dzwoniła…

Pod śniegu całunem – śpią mych marzeń mgły,
pod śniegu całunem – kolorowe sny,
pod śniegu całunem – życzeń niespełnienie,
pod śniegu całunem – wierząc w przebudzenie
– nadzieja śpi…

Lublin, dnia 13 grudnia 1998 r.

Gromniczna

Na Stachiewicza starym obrazie,
pięknym, wspaniałym w swoim wyrazie,
na straży polskiej zagrody stoisz,
przed wilków zgrają – gromnicą bronisz
jak Bożym mieczem – polskie rodziny,
w mroźne, zimowe, nocne godziny
– co śpią, po pracy wielce znużone,
wpierw się oddawszy „pod Twą obronę”.

***

Jak wstępu bronisz wilczej watasze,
obrońże teraz zagrody nasze,
od tych – co duszę rozerwać mogą
mego Narodu. On idzie drogą
wśród wycia głodnej, szatańskiej zgrai
co czeka tylko – by się oddalił
od światła Bożej wielkiej miłości,
i stoczył w coraz większe ciemności.

2 lutego 1996 r.

Boże Oko

Nie pamiętam w życiu tak barwnej jesieni,
gdy drzewa lśnią złotem w soczystej zieleni,
pęki jarzębiny czerwienią tryskają,
białe płatki śniegu z nieba opadają.

Gdy wzrok swój podnoszę do nieba wysoko,
kieruję ku białym śniegowym obłokom,
widzę wśród nich błękit i słońca promienie,
jakby Boże Oko patrzące na ziemię.

*    *    *

Gdy weszłam po trudach w jesieni mej próg,
nowe barwy życia ukazał mi Bóg.
Chociaż wiatry wrogie duszę lodem mrożą,
wewnątrz się z mozołem nowe siły tworzą.

Gdy wzrok swój podnoszę do Nieba wysoko,
kieruję ku nowym nieznanym widokom,
spostrzegam wciąż jasne nadziei promienie,
widzę Boże Oko patrzące na ziemię…

Lublin, dnia 7 listopada 1995 r.