Twórczość literacka Danuty Kowal

Kategoria: Wiersze

  • Piosenka dla Ciebie

    —

    by

    wnuczka
    in ,

    Do serca swego przytul mnie,do Syna Twego prowadź mnie,do szkoły swojej przyjmij mnie,iść Twoją drogą naucz mnie. Boże talenty wciąż w sobie mnożyć,serce dla wszystkich na wciąż otworzyć,pomagać w drodze tym co ustają,nieść Boga do tych co Go nie znają– naucz mnie Maryjo Do serca swego przytul mnie,do Syna Twego prowadź mnie,do szkoły swojej przyjmij…

  • Jesienny list

    —

    by

    wnuczka
    in , ,

    Piszę do Ciebie jesienny list na liściu duszy w sercu zerwanym, ze słów utkanych z babiego lata, piórem – w błękicie nieba maczanym. Wspólne są drgnienia przyjaznych serc, chociaż każdego z nas inna droga, między wierszami odnaleźć chciej – mój dar dla Ciebie – okruszek Boga… Lublin, dnia 13 listopada 1996 r.

  • *** (Kiedy przychodzi chwila słabości)

    —

    by

    wnuczka
    in ,

    Kiedy przychodzi chwila słabości,gdy dusza tonie we łzach żałościi w czarnych barwach widzisz ten świat,słowo modlitwy w ustach zamiera,krzyż życia mocno plecy uwierai sił już nie masz iść dalej sam – weź od Maryi różaniec w dłoniei pochyl przed nią tętniące skronie,wszystkie swe troski w Jej ręce zdaj.Ona je wszystkie dobrze zrozumiei ona jedna zanieść…

  • Zimowit

    —

    by

    wnuczka
    in , ,

    Poprzez lato życia dusza moja spała, jesienią – skromniutkim kwiatkiem wybujała i dziwnej poezji kielich wychyliła i sama się sobie szczerze zadziwiła. Jakże to się stało, że roślinka mała przez letnie wichury i burze przetrwała i znalazła w sobie jeszcze tyle siły by rozkwitły kwiatki, co ukryte były? Że przed snem zimowym jesienne promienie, co…

  • Słowo

    —

    by

    wnuczka
    in ,

    Tyle już o Tobie słów napisano Maksymilianie. Czy dla mnie biednej choć jedno, jedyne słowo zostanie? Zostanie, boś wskazał drogę, tę, która jest nieskończona, jak nieskończona jest miłość w Niepokalanej ramionach. I także nieskończona jest siła każdego człowieka, który wciąż przez Niepokalaną do Boga się ucieka… A słowo? To rozsławione przez Ciebie – Maksymiliana, niepokonane,…

  • Maksymilianie… (2)

    —

    by

    wnuczka
    in ,

    Chcieć być jak największym świętym i jak najwięcej dusz uświęcić ufając jedynie w Bogu przez Niepokalaną – nie jest pychą. (Św. Maksymilian Maria Kolbe – myśli i rozważania) MAKSYMILIANIE… (2) Wraz z Ojcem Franciszkiem, u stóp Marii tronu, w otoczeniu świętych, co wyszli z zakonu Jego wielką rzeszą – patrzysz na Rodaków, czy z Ojczyzny…

  • Maksymilianie… (1)

    —

    by

    wnuczka
    in ,

    … do świątyni Boga przez pewne jej pęknięcia wszedł swąd szatana. (Paweł VI, 29.05.1972 – R.N. Nr 5/1996)   MAKSYMILIANIE… (1) Teraz, po Soborze, w czas wielkiej odnowy. wszedł Twój Kościół drogi… „Niepokalanowy” w całym prawie świecie, służą Mu i trwają jak Marii bastiony, w walce nie ustają jej godni rycerze – co za oręż…

  • *** (Teraz, u stóp Maryi)

    —

    by

    wnuczka
    in , ,

    Uroczystość odpustowa w kościele p.w. św. Maksymiliana w Lublinie   *** Teraz, u stóp Maryi, w blasku Bożej chwały, kochającym sercem ogarniasz świat cały. Nad dżdżystym Lublinem wzrok swój zatrzymałeś, w dźwięk dzwonów, rytm pieśni i serc się wsłuchałeś, Maksymilianie… Widząc, jak z witraży w najbliższe stulecia patrzą: Papież Polak, Prymas Tysiąclecia, w świątyni, którą…

  • Bursztyny

    —

    by

    Agata
    in ,

    Kiedy nad Bałtykiem ranne wstały zorze,po wieczornym sztormie, na plaży siedziałam,złociste bursztyny, co dało mi morze,z wodorostów, szlamu, piasku wybierałam. Te piękne „kamyczki” oczy me cieszyły,upajały blaskiem odbitych promieni,a gdy nanizane na nici już byłydały radość innym – co byli zmęczeni. ***Kiedy dziś w mej duszy jasne wstają zorzepo życiowych sztormach, trudnych, ciężkich latach,zbieram chwile…

  • Pielgrzymka

    —

    by

    Agata
    in ,

    „Naród ten* zawsze pielgrzymował ze swoją duszą poprzez pełną cierpień historię – inaczej nie zdołałby udźwignąć swego ciężkiego losu.”        Walter Nigg. Pielgrzymka** Długą, długą drogą, aż do Jasnej Góry, raniąc bose stopy, z prostym kijem w ręce szła wiejska kobieta (nie wiem raz już który) pokłonić się naszej Najświętszej Panience. Spytana czy smutno…